Review boek Een klein leven

Review boek Een klein levenReview boek Een klein leven. Als moeder kom ik er helemaal niet zo goed aan toe om te lezen, maar ik merk wel dat nu Fee wat ouder wordt, het soms lukt om vaker een boek te pakken. Als het echt een goed boek is, wil het zelfs wel eens gebeuren dat ik me het halve weekend opsluit op de slaapkamer en daar lekker lig te lezen. Maik entertaint dan de kinderen en af en toe komen ze dan even binnen rennen. Recent las ik het boek “Een klein leven” van Hanya Yanagihara en ik was daar zo van onder de indruk, dat ik besloot deze boekentip met jullie te delen. Hieronder volgt dus de review van het boek Een klein leven.

Review boek Een klein leven

Soms grijpt een boek je echt aan, en dat had ik met Een klein leven. Misschien komt het wel, omdat ik iemand via social media “ken” die zichzelf beschadigd vanwege een jeugdtrauma. Ik ben daar gelukkig niet mee belast en als je dan zoiets via een afstand meemaakt, denk je soms wel eens: waarom doe je dat? En waarom stop je niet gewoon met jezelf snijden? Je hebt begrip, maar je kunt het als buitenstaander nooit ècht begrijpen. Toen ik dit boek las, werd dat ineens heel anders. Het kroop zo onder mijn huid, dat ik ineens letterlijk snapte hoe zoiets in je brein werkt. Het gaf me een stukje inzicht, dat ik zonder dit boek niet had gehad. Heel knap ook van de schrijfster!

Het begin van het boek

Het is een flink boek, zo’n lekkere dikke pil waar je ontzettend veel zin in kan hebben, maar ook een beetje tegenop kunt zien. Zeker de eerste paar hoofdstukken vond ik een worsteling. Ik had gelukkig zelf vooraf ook reviews over het boek Een klein leven gelezen, dus ik wist al dat het in het begin geen page turner zou zijn. Het was dus echt moeilijk om er in het begin in door te blijven lezen en het boek niet weg te leggen.

Het verhaal

Je valt eigenlijk middenin de studententijd van een vriendengroep van vier. Al snel heb je door dat ze allemaal hun eigen aardigheden en eigenaardigheden hebben. In het begin is niet duidelijk wie de hoofdpersoon is en waar het verhaal naartoe gaat. Je leest en denkt: wat moet ik met deze informatie? Langzaamaan ontdek je echter dat er één van de vrienden wel heel bijzonder is. Dit wordt dan ook de hoofdpersoon. Een hoofdpersoon waarvan je op den duur ontdekt dat hij zichzelf snijdt (automutilatie).

Hoe gaat het verder?

Zonder alles te verklappen kan ik vertellen dat je al snel doorhebt dat de hoofdpersoon als kind een of meerdere traumatische ervaringen heeft gehad. Dit blijft hem zijn hele leven achtervolgen. Soms wil je bijna in het boek kruipen om hem te helpen, te omhelzen of tegen hem te schreeuwen. Je voelt de onmacht van zijn omgeving, maar tegelijk ook het begrip. Langzaamaan wordt duidelijk wat hij heeft meegemaakt en hoe dit zijn verdere leven beïnvloedt.

Mijn mening over dit boek

Ik vond het een heel bijzonder boek en heb het in twee dagen uitgelezen. Toen ik er eenmaal in zat kon ik er niet meer in stoppen en wilde ik weten hoe het verder zou gaan. Het is verdrietig, indrukwekkend, en soms bijna te heftig om te lezen. Als je denkt dat het niet meer gruwelijker kan, dan wordt het tòch nog erger. Je wil het niet lezen, en toch lees je door, want je wil ook weten hoe het verder gaat. Ondanks de gruwelijkheid vind ik het ook belangrijk om te begrijpen wat sommige mensen als kind mee moeten maken en hoe dat hun hele leven beïnvloedt. Het wordt nooit meer normaal, want pijn en verdriet zijn soms echt te groot… Of alles even realistisch is weet ik niet. Soms dacht ik wel: zo gaat het in het echte leven volgens mij niet. Een arts die iemand bijvoorbeeld niet gedwongen laat opnemen, terwijl er overduidelijk signalen zijn van suïcide. Maar ondanks dat: een heel bijzonder boek dat je moet lezen.

Lezen?

Heb jij het boek al gelezen? Wat vond je er van? Wie nu denkt: ja, Een klein leven wil ik lezen, klik op de link en koop het voor €17,50 of zoek ‘m net als ik via je KOBO abonnement op je ereader, dan is hij gratis. Hij kan natuurlijk ook op je verlanglijstje, de feestdagen komen er immers aan. Ik hoop dat jullie iets hebben gehad aan deze boekreview Een klein leven. Het is echt een aanrader! Net als het Finse Sisu trouwens, een ander boek dat ik recent las.

 

Vorig artikelWil jij er ook goed uitzien? Hier de beste tips voor een stylish outfit.
Volgend artikel5 x recepten met gin
Judith van Wijk
Vrouw, 41, mama van Sterre (2007), Yuren (2010), Lenthe (2012), Fee (2015), sproeten, klein, bang van honden, gaat (te) graag uit eten, drinkt (te) graag rode wijn, verslaafd aan haar iPhone (ik geef het toe), zou graag veel meer boeken lezen (maar geen tijd), hart op de tong, onderwijsadviseur, zelfontplooiing, houdt van roze, heeft twee linkerhanden (maar knutselt heel graag met de kinderen), kan niet zingen (maar doet dat wel graag), heeft een stappenteller omdat ze anders teveel op de bank zit, zou vaker op vakantie willen, kookt het liefst liflafjes (en baalt dat de kinderen dan de helft niet lusten) en is een redelijke gadgetfreak.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here